Era a igrexa coa pintura máis branca e a construción máis artificial que vira na miña vida. Un branco pervertido para un lugar tan...puro. Todos os elementos estaban colocados como pezas dun puzzle mal feito, e eran totalmente desiguais entre si. Non casaban. E era incluso paradóxico que se casara alí xente e se producisen tantas unións marabillosas aí dentro ademais dos matrimonios coma a alma con Deus e todos eses contos. Quizais fábulas.
Que besta son ás veces!
Tamén era paradóxico que o señor párroco, máis ben señorito, tivese esa voz de ultratumba. Bendecía a sangue e o corpo de Cristo (este último na intimidade da súa cama tamén) mentres unha parella septaxenaria e unha viúva axeonllábanse para rezar coas mans entrelazadas con forza. Coa forza da súa fe sumada á dor dos seus xeonllos, que deixaron cravados no chan despois de se ergueren. Parecían orgullosos. Unha especie de sacrificio.
Había de todo alí dentro, dende as nenas pequenas que parecían teren recibido a Primeira Comuñón hai ben pouco e ían comungar ledas abondo até señoras de negro até os pés e brancas até a médula que estaban case noutro mundo xa. Tamén se topaban alí os rexos homes que foran labregos e consumíronse pouco a pouco. Daquela deberon traballar ben duro baixo o Sol cos seus sombreiriños de palla, coma os cestos que pasan dúas señoras de aldea pero ''de bien'', o que son señoras ''de bien''. Case teñen a mesma papada que chepa teñen os labregos, é dicir, moita moitísima. Sorrín coma raposas as ben mantidas con seus cestiños cunha tea vermella e outra branca, esta última desentoando coa cor da tez dos labreguiños presentes na misa. Estas teas son de calidade, boas boas, non coma os xerséis roídos dos pobre homes. Un deles leva con algo de dignidade unha gafas cuxas patillas parece que son veas que pasan tralas orellas.
Chegou o momento, o punto álxido, van darlles un donativiño á pobre parroquia, que co ben que fai a todos. Pobriña. Co que axuda xente, hai que dar. E botan unhas moediñas con toda a felicidade e autorrealización do mundo.
