Unha parroquia perdida por Santaballa un domingo soleado

Era a igrexa coa pintura máis branca e a construción máis artificial que vira na miña vida. Un branco pervertido para un lugar tan...puro. Todos os elementos estaban colocados como pezas dun puzzle mal feito, e eran totalmente desiguais entre si. Non casaban. E era incluso paradóxico que se casara alí xente e se producisen tantas unións marabillosas aí dentro ademais dos matrimonios coma a alma con Deus e todos eses contos. Quizais fábulas.
Que besta son ás veces!
Tamén era paradóxico que o señor párroco, máis ben señorito, tivese esa voz de ultratumba. Bendecía a sangue e o corpo de Cristo (este último na intimidade da súa cama tamén) mentres unha parella septaxenaria e unha viúva axeonllábanse para rezar coas mans entrelazadas con forza. Coa forza da súa fe sumada á dor dos seus xeonllos, que deixaron cravados no chan despois de se ergueren. Parecían orgullosos. Unha especie de sacrificio.
Había de todo alí dentro, dende as nenas pequenas que parecían teren recibido a Primeira Comuñón hai ben pouco e ían comungar ledas abondo até señoras de negro até os pés e brancas até a médula que estaban case noutro mundo xa. Tamén se topaban alí os rexos homes que foran labregos e consumíronse pouco a pouco. Daquela deberon traballar ben duro baixo o Sol cos seus sombreiriños de palla, coma os cestos que pasan dúas señoras de aldea pero ''de bien'', o que son señoras ''de bien''. Case teñen a mesma papada que chepa teñen os labregos, é dicir, moita moitísima. Sorrín coma raposas as ben mantidas con seus cestiños cunha tea vermella e outra branca, esta última desentoando coa cor da tez dos labreguiños presentes na misa. Estas teas son de calidade, boas boas, non coma os xerséis roídos dos pobre homes. Un deles leva con algo de dignidade unha gafas cuxas patillas parece que son veas que pasan tralas orellas.
Chegou o momento, o punto álxido, van darlles un donativiño á pobre parroquia, que co ben que fai a todos. Pobriña. Co que axuda xente, hai que dar. E botan unhas moediñas con toda a felicidade e autorrealización do mundo.

Mar

Mecanografiamos as nosas teimas

no máis fondo das nosas almas

Seguen vagando en pena

as ideas, vagas

de que xa non se pode facer nada

Mentres a choiva masturba

os cristais dos buses

cavilamos no grises

que se volven os días

Así son os seus azuis ollos galegos

así transmite a tristura

máis fermosa

que endexamais tivo Galiza

porque isto ela é,

por nós somos ela

Ten alumnos e ten irmáns

ten lembrazas de asoballamento

ten nai e ten motivos

para seguir na súa terra crendo

Minto,

non ten ollos,

ten dúas fontes de segredos

que gardan verbas de agarimo

que abarcan vellos recordos

de días amenos

de loiros cabelos

coma o seu, coma o seu peito

da cor da area e tamén dos seus sentimentos

quebrantados,

                                       ás veces

aloumiñados por millóns de mans

e de cerebros

e de libros de trescentras catro bibliotecas

Mais quebrantados, si

cheos de febras

de vidros rotos

de coiteladas

de amarga cervexa

Ten no corazón tatuados

bicos, beizos e texidos sanguinolentos

feitos cunha agulla

feita do verde das fragas,

dunha estela dunha pandeireta,

dun pedazo de liño,

dunha hedra,

dun cogomelo,

dun anaco de granito,

dun caxato dun vello,

dunha lente de Castelao

Porque saudade, é a súa pel, é a súa causa, é o seu espírito

Meniñas.

Abro as pálpebras

dos teus ollos

para que entre a luz da noite

na habitación

    escura como as túas pupilas

E todo se chea de humidade

de respiracións que querían

pasar desapercibidas

e durmiron nos poros

do noso órgano máis bonito,

a saba que tapa a vermella pasión

o interior carnal

o doce colofón dos ósos.

Soplos de ar aloumíñanse cando se cruzan

Millóns de mans rozan

a miña mente

E os miolos bailan

E as cavilacións tocan timbais

mentres levantan as saias

con entramados arames

que rozan as paredes

e deixan ver cadros renacentistas

que saen de entre as pernas do meu maxín.

A xanela está aberta, tumbada

coma o horizonte

cargada de brétemas

de bicos

de néboa

de pel

de cadros

de músculos

de sabas

de humidade

de horizontes

    

              destápome

Non hai nada

nin persoas, nin ideas

nin galerías, nin cerebros

Xamais voltou a fiestra

a se abrir

e nunca foi de noite

outra vez

As condensacións deixaron de darse

porque levaches toda auga do mundo

nas meniñas dos teus ollos

          nin tan sequera me deixaches seco

          porque non chegaches a existir

Abro as pálpebras dos meus ollos,

esperto e abro a xanela

Hoxe xa non hai dous soles húmidos

poema enxebre

Voltamos ó exilio,

perdemos as nosas verbas

Queremos colirio

pra as nosas conciencias

Quizáis sexa máis difícil

asemellar indiferenza

que plantarlle cara ó mísil

que detona a nosa terra

Simples cascas de poetas,

artistas e loitadores

Situacións ariscas, resecas

afloran no horizonte

Conservar as nosas ánimas

entroido, San Xoán e festas

Lingua afable, doce…lánguida

donas, senhor, vasalos e doncelas

Endexamais pensaramos tal perda,

tal atrocidade,

tal doenza,

tal saudade.

Quizáis sexamos de apracíbel natureza

calmos e mestos como as fragas

de sensibilidade, riqueza

xangáis como a cor das bágoas

Quizáis o noso alento desapareza

mais sempre será dunha forma moi leve

O espírito galego aflora

na nosa frondosa mente

Frondosa coma os soutos

que son os pulmóns da nosa morriña,

tinguida de sorrisos tristura

na nosa xente riquiña

Só quedan os ósos

dos adros nos que os valentes

cultivaban os remorsos

das batallas pendentes

Colgados dos seus soños

esperan tristemente

que actuemos con forte ton

polas nosas débedas pendentes

A fala, as terras, os ‘‘depende’’

os mariñeiros, os portos, as brétemas

as maletas cargadas de lembranzas

cara ás Américas

Bos Aires, publicacións, letras

un resquicio de piedade

nunhos anos de enxebre maleza

que danzaba entre as grechas da nosa espida indentidade

Aloumiñámonos cos nosos ‘‘Quérote’’

coas nosas rianxeiras

cos nosos ‘‘Non te esquezas

de levar preto do teu corazón a túa terra’’

Tendo na cabeza o son

dunha gaita, dunha gaivota,

dunha onda do mar que un día

bañou as túas pernas

Pernas que agora esfórzanse

por reconstruír o derrocado

e volver a levantar

os rescaldos mollados, todas as pezas

Mollada a nosa terra, o noso ceo

os bicos que nos demos en cada despedida

tras cada lóstrego de desexo

abaneándose os brancos panos que aloumiñan

En cada serán un novo paxaro canta,

un novo regueiro asubía,

unha pandeireta soa no cruceiro

no que se pode ver unha vermella saia

A senda nunca está marcada

O noso tino engana

con agasallos ou falsas esperanzas

Malia sorte de ter esta desgana!

De non saber se mañá estarán ahí

as saias, as verbas, as pandeiretas, as gaitas

Se a choiva se chamará chuvia

ou orballo ou poalla ou froallo

Queremos malvivir na miseria,

levar ós nosos costumes e sinais

á fosa común da ignorancia; baixar a cabeza

ante o xugo do tempo coma o vello mestre?

Xa lle cantaban dende Boel á nosa Galiza

que espertase do sono no que estaba enbruzada

E faciámolo nós daquela…

Por que non outro Rexurdimento das nosas ánimas?

O florecer do noso ímpeto

tan agochado non estaba

Quizáis o esquecimos

entre tanto eucalipto

Contaminados de paciencia

en exceso congregada

dentro das peles dos galegos

con encima tantas andainas

Pero non vas ser todo decadencia,

nin coita, nin noutrora

Se queremos e temos paciencia

poderemos corrixilo agora

Hai camiño por andar,

hai silvas no mar,

hai toxos nos regueiros,

hai quenllas no lar

de quen non coida o seu ombreiro.

Mais sen individualizar

nin ter, de vinganza, xenreira

É unha senda pra loar

ós que deixaron atrás as cadeiras,

os ollos cheos de bágoas,

as mans con fendeduras

de quen leva ó lombo a amargura,

de quen morreu pola nosa patria.

Cáensenos os dedos, os labios,

as unllas, as maos,

 os cabelos xeados,

As inxustizas e os corazóns,

 os xeonllos,

o pescozo –terra erma-

onde cargamos con metafóricas botas de soldados,

de homes insensibilizados.

DEIXEMOS ATRÁS AS MÁGOAS

os mártires pra Sebastián

Victimismos os xustos, moito hai por lograr

Non sempre é nin será doado

mais xa o tiñan outros logrado

Así que traballemos coa nosa lingua,

difundámolo coas nosas pernas

Pensemos na Galiza

e o que podemos facer dela.

Pensemos nos ríos e nas fontes,

tan acostumados ás despedidas,

e fundemos unha nova filosofía:

Nin prantos, nin rúas sen saída,

só un obxectivo no punto de mira.

Dende a túa casa, dende a oficina,

dende a praia ou dende as rutas matutinas

Fala galego, disfruta do entroido,

colle castañas e márcate un picado,

un punteado

un bo baile no serán

un retorno no tempo e

un avance no mental,

na conciencia do que precisamos

e na autoconciencia do que perdemos,

do que somos e do que gardamos

Continuemos como galegos.

Os extremos nunca foron bos

e a historia, ás veces, tampouco

mais non debemos deixalo estar, non,

nin radicalizarnos.

Trátase da conservación

duns rasgos de dozura

cheos de tenrura

dunha cultura marabillosa,

coma todas, tendo respecto.

Houbo fallos e incorreccións,

houbo malas actuacións

Sufrimos e choramos

mais agora xa o pasamos,

agora xa está ben

Aproveitémolo e

non perdamos ren

Tolerancia e multiculturalidade

respecto e convivencia,

todo pode facerse realidade

con mesura e sen disidencias.

De maior quero ser unha aldea

Por que non

unha reencarnación

nunha muralla

ou nunha lousa

       en regato

       en calquera cousa

Por que non podo ser

algo inerte

algo sen ánima

pero latente

       en ''costa verdecente''

       en lareira ardente

Canto máis simple,

máis fermoso

Canto máis humano,

menos xeitoso

Ser un chanzo

das escaleiras dun templo

Ser un bidueiro

de talle pequeno

Ser unha nogueira ou unha noz

ser outeiro de Lugo ou cantil de Foz

Non sei que vos diga

pois non me é dado

aventurar o futuro

e ser ousado

Pero máis felices seriamos

se fosemos un poema ou un pranto

se presenciasemos as experiencias dos demais

dende o punto morto do encanto

En forma de verso ou de chousa

de bico ou de onda

E berro que de maior quero ser unha aldea

ou mesmo cando morra

e migre a miña ánima

cara outra forma

Porque nada hai máis puro

e máis preto do sobrenatural.

En ningún lugar estarás máis cerca

de ti mesmo

que baixo ese ceo

sen contaminación lumínica

observando a Lúa e sendo estrela

Porque non hai nada

  mellor

que nacer no seu seo

Crucial cambio, óptimas consecuencias

Un dos aspectos máis importantes da nosa vida é a nosa indentidade. Este termo acostuma ir da man con ''cultura'', mais hai un pequeno matiz. Identidade é un concepto xeral no que se engloba a cultura e un poquiño de esencia individual que poñemos nós. Sen embargo, cultura é unha palabra bastante complexa, xa que alberga case todos os aspectos da nosa vida, situados en diferentes caixóns dentro deste moble ó que chamamos, como xa dixen, cultura. Cando lle botas ó moble [armario] unha capa de pintura, fáslle detalles persoais e póslle unhas fermosas teas de seda fina ou uns pomos metálicos, xa estás dentro do campo da identidade. Ás veces o armario conserva a súa forma, contén as mesmas prendas dentro...mais os pomos están gastados (moita xente entrou no armario e contaminouno, desgastouno), as chapas traseiras presentan quebrantamentos, a pintura é tan tenue que xa apenas se nota, a degradación é sutil e lenta.
É por iso polo que tentei reflexionar solucións ou lixeiras melloras no meu armario, no noso armario, no armario da Galiza. É por iso que, contra vento e marea, contra prexuízos e caras de sorpresa, contra curiosidades e mofas, a partir desta ''branca noite de inverno'' declárome, polo ben da miña terra, da miña identidade e da miña cultura, galegofalante.

Un día calquera rompen esas estruturas que nos tranquilizan dunha forma estúpida, noutrora fortes coma carballos, e endexamais voltaremos a velas. Non teremos sitio para gardar as nosas verbas, as nosas festas, os nosos costumes...
Todos deberiamos coidar un pouco máis os nosos armarios.

wizard

Prerrogativa a tu dulzura;
la tentativa de homicidio
de tu mirada
me regala el usufructo
de las palabras

              recurro

No debo malgastarlas,
mas siempre cumple analizarte
observar tus ojos de peregrina
ver rasgos árabes en tus pupilas









Mis impulsos un mal bufete,
mi corazón el peor abogado...
Quizá mañana me arrepienta
de haberte regalado una parte
de mi intimidad
por verme a la pasión abocado.

Espera, déjame verte
quiero querellarme con tu sonrisa
por haber despertado
de tan suspirante muerte a mi inspiración

Y con mi sensibilidad, tienes una aparcería
dándole colofón a un viejo día
en el que has sido albacea de mi ignorancia
hacia ti
   ti
  ti...
A ti,
por no estar en la vida por estar,
por tener tu leyenda personal
infranqueablemente atada a tu buena voluntad,
por ser fuente de nuevas sensaciones, de alegrías,
de haber amanecido sabiendo que hay alguien tan parecido a mí
y que puede llenarme porque
en su filosofía
reinan la armonía y la valía
la bondad.