poema enxebre

Voltamos ó exilio,

perdemos as nosas verbas

Queremos colirio

pra as nosas conciencias

Quizáis sexa máis difícil

asemellar indiferenza

que plantarlle cara ó mísil

que detona a nosa terra

Simples cascas de poetas,

artistas e loitadores

Situacións ariscas, resecas

afloran no horizonte

Conservar as nosas ánimas

entroido, San Xoán e festas

Lingua afable, doce…lánguida

donas, senhor, vasalos e doncelas

Endexamais pensaramos tal perda,

tal atrocidade,

tal doenza,

tal saudade.

Quizáis sexamos de apracíbel natureza

calmos e mestos como as fragas

de sensibilidade, riqueza

xangáis como a cor das bágoas

Quizáis o noso alento desapareza

mais sempre será dunha forma moi leve

O espírito galego aflora

na nosa frondosa mente

Frondosa coma os soutos

que son os pulmóns da nosa morriña,

tinguida de sorrisos tristura

na nosa xente riquiña

Só quedan os ósos

dos adros nos que os valentes

cultivaban os remorsos

das batallas pendentes

Colgados dos seus soños

esperan tristemente

que actuemos con forte ton

polas nosas débedas pendentes

A fala, as terras, os ‘‘depende’’

os mariñeiros, os portos, as brétemas

as maletas cargadas de lembranzas

cara ás Américas

Bos Aires, publicacións, letras

un resquicio de piedade

nunhos anos de enxebre maleza

que danzaba entre as grechas da nosa espida indentidade

Aloumiñámonos cos nosos ‘‘Quérote’’

coas nosas rianxeiras

cos nosos ‘‘Non te esquezas

de levar preto do teu corazón a túa terra’’

Tendo na cabeza o son

dunha gaita, dunha gaivota,

dunha onda do mar que un día

bañou as túas pernas

Pernas que agora esfórzanse

por reconstruír o derrocado

e volver a levantar

os rescaldos mollados, todas as pezas

Mollada a nosa terra, o noso ceo

os bicos que nos demos en cada despedida

tras cada lóstrego de desexo

abaneándose os brancos panos que aloumiñan

En cada serán un novo paxaro canta,

un novo regueiro asubía,

unha pandeireta soa no cruceiro

no que se pode ver unha vermella saia

A senda nunca está marcada

O noso tino engana

con agasallos ou falsas esperanzas

Malia sorte de ter esta desgana!

De non saber se mañá estarán ahí

as saias, as verbas, as pandeiretas, as gaitas

Se a choiva se chamará chuvia

ou orballo ou poalla ou froallo

Queremos malvivir na miseria,

levar ós nosos costumes e sinais

á fosa común da ignorancia; baixar a cabeza

ante o xugo do tempo coma o vello mestre?

Xa lle cantaban dende Boel á nosa Galiza

que espertase do sono no que estaba enbruzada

E faciámolo nós daquela…

Por que non outro Rexurdimento das nosas ánimas?

O florecer do noso ímpeto

tan agochado non estaba

Quizáis o esquecimos

entre tanto eucalipto

Contaminados de paciencia

en exceso congregada

dentro das peles dos galegos

con encima tantas andainas

Pero non vas ser todo decadencia,

nin coita, nin noutrora

Se queremos e temos paciencia

poderemos corrixilo agora

Hai camiño por andar,

hai silvas no mar,

hai toxos nos regueiros,

hai quenllas no lar

de quen non coida o seu ombreiro.

Mais sen individualizar

nin ter, de vinganza, xenreira

É unha senda pra loar

ós que deixaron atrás as cadeiras,

os ollos cheos de bágoas,

as mans con fendeduras

de quen leva ó lombo a amargura,

de quen morreu pola nosa patria.

Cáensenos os dedos, os labios,

as unllas, as maos,

 os cabelos xeados,

As inxustizas e os corazóns,

 os xeonllos,

o pescozo –terra erma-

onde cargamos con metafóricas botas de soldados,

de homes insensibilizados.

DEIXEMOS ATRÁS AS MÁGOAS

os mártires pra Sebastián

Victimismos os xustos, moito hai por lograr

Non sempre é nin será doado

mais xa o tiñan outros logrado

Así que traballemos coa nosa lingua,

difundámolo coas nosas pernas

Pensemos na Galiza

e o que podemos facer dela.

Pensemos nos ríos e nas fontes,

tan acostumados ás despedidas,

e fundemos unha nova filosofía:

Nin prantos, nin rúas sen saída,

só un obxectivo no punto de mira.

Dende a túa casa, dende a oficina,

dende a praia ou dende as rutas matutinas

Fala galego, disfruta do entroido,

colle castañas e márcate un picado,

un punteado

un bo baile no serán

un retorno no tempo e

un avance no mental,

na conciencia do que precisamos

e na autoconciencia do que perdemos,

do que somos e do que gardamos

Continuemos como galegos.

Os extremos nunca foron bos

e a historia, ás veces, tampouco

mais non debemos deixalo estar, non,

nin radicalizarnos.

Trátase da conservación

duns rasgos de dozura

cheos de tenrura

dunha cultura marabillosa,

coma todas, tendo respecto.

Houbo fallos e incorreccións,

houbo malas actuacións

Sufrimos e choramos

mais agora xa o pasamos,

agora xa está ben

Aproveitémolo e

non perdamos ren

Tolerancia e multiculturalidade

respecto e convivencia,

todo pode facerse realidade

con mesura e sen disidencias.