Meniñas.

Abro as pálpebras

dos teus ollos

para que entre a luz da noite

na habitación

    escura como as túas pupilas

E todo se chea de humidade

de respiracións que querían

pasar desapercibidas

e durmiron nos poros

do noso órgano máis bonito,

a saba que tapa a vermella pasión

o interior carnal

o doce colofón dos ósos.

Soplos de ar aloumíñanse cando se cruzan

Millóns de mans rozan

a miña mente

E os miolos bailan

E as cavilacións tocan timbais

mentres levantan as saias

con entramados arames

que rozan as paredes

e deixan ver cadros renacentistas

que saen de entre as pernas do meu maxín.

A xanela está aberta, tumbada

coma o horizonte

cargada de brétemas

de bicos

de néboa

de pel

de cadros

de músculos

de sabas

de humidade

de horizontes

    

              destápome

Non hai nada

nin persoas, nin ideas

nin galerías, nin cerebros

Xamais voltou a fiestra

a se abrir

e nunca foi de noite

outra vez

As condensacións deixaron de darse

porque levaches toda auga do mundo

nas meniñas dos teus ollos

          nin tan sequera me deixaches seco

          porque non chegaches a existir

Abro as pálpebras dos meus ollos,

esperto e abro a xanela

Hoxe xa non hai dous soles húmidos