Mar

Mecanografiamos as nosas teimas

no máis fondo das nosas almas

Seguen vagando en pena

as ideas, vagas

de que xa non se pode facer nada

Mentres a choiva masturba

os cristais dos buses

cavilamos no grises

que se volven os días

Así son os seus azuis ollos galegos

así transmite a tristura

máis fermosa

que endexamais tivo Galiza

porque isto ela é,

por nós somos ela

Ten alumnos e ten irmáns

ten lembrazas de asoballamento

ten nai e ten motivos

para seguir na súa terra crendo

Minto,

non ten ollos,

ten dúas fontes de segredos

que gardan verbas de agarimo

que abarcan vellos recordos

de días amenos

de loiros cabelos

coma o seu, coma o seu peito

da cor da area e tamén dos seus sentimentos

quebrantados,

                                       ás veces

aloumiñados por millóns de mans

e de cerebros

e de libros de trescentras catro bibliotecas

Mais quebrantados, si

cheos de febras

de vidros rotos

de coiteladas

de amarga cervexa

Ten no corazón tatuados

bicos, beizos e texidos sanguinolentos

feitos cunha agulla

feita do verde das fragas,

dunha estela dunha pandeireta,

dun pedazo de liño,

dunha hedra,

dun cogomelo,

dun anaco de granito,

dun caxato dun vello,

dunha lente de Castelao

Porque saudade, é a súa pel, é a súa causa, é o seu espírito