os texidos das súas pálpebras estaban maquillados co ar
fendeunos en dúas partes e brindoullos ó mar
pitábanlle os tímpanos de ter que estar mastigando
repetidos acenos de cínica condescendencia
aromas palatalmente intransixentes que lle facían
estoupa-la gorxa con esa visión retrospectiva
i ese músculo impulsor de conveniencias barnizadas de
olor a pechado, morte nas xemas dos dedos
Nenhum comentário:
Postar um comentário